Zorglive

Aniek Pommée (62) stopte twee jaar geleden met haar werk in de zorg en ging met de VUT. Ineens had ze geen verplichtingen meer. Haar lichaam kon dat niet verwerken. “Alle spanningen van de afgelopen jaren kwamen eruit. Ik moest leren omgaan met vrijheid en genieten van het leven.”

Ik heb ongeveer 25 jaar in de zorg gewerkt. Ik was woonbegeleider bij Midgard, een antroposofische instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Dat was leuk werk, maar behoorlijk zwaar. Ik voelde me voor iedereen verantwoordelijk en deed altijd hard mijn best om alles voor elkaar te krijgen. Naast mijn werk droeg ik de zorg voor mijn dementerende moeder en een goede vriendin die kanker had. Zij zijn inmiddels allebei overleden. Ondanks deze gebeurtenissen ging ik maar door. Op een gegeven moment dacht ik: Aniek, je moet gewoon eens stoppen. Je taak zit erop en het is tijd om leuke dingen te doen. Het leek me heerlijk om met de VUT te gaan. Ik stond op het punt om oma te worden, musea wachtten op mij en ik kon lekker in de tuin gaan werken.

Geen dagelijks ritme meer

Maar de realiteit was anders. Ineens hoefde ik helemaal niets meer. Ik had geen dagelijks ritme meer. Dat kon mijn lichaam niet verwerken. Alle spanningen van de afgelopen jaren kwamen eruit. Ik realiseerde me dat ik ouder werd en miste een doel in mijn leven. Ik werd depressief, kreeg darmklachten en last van hyperventilatie. Ik had paniekaanvallen en ging naar de huisarts. Hij schreef mij oxazepam en prozac voor, maar daar wilde ik vooralsnog niet aan beginnen. Ik probeer altijd bewust naar mijn lichaam te luisteren en geloof daarbij in het zelfgenezend vermogen. Gelukkig ben ik goed verzekerd voor alternatieve zorg en kon ik bij een homeopathische arts terecht. De medicijnen die hij me voorschreef, pasten veel beter bij mij. Daarnaast ging ik op yoga en begon ik met mediteren. Langzaam keerde mijn energie terug en werd ik weer een beetje de oude Aniek.

Mijn geluksmomenten

Het gaat nu vrij goed met mij. Ik werk een dag per week bij Midgard als werkplaatsleider en pas een dag op mijn kleinzoon. Het is fijn om ritme en afleiding te hebben. Ik leer steeds beter met de dag te leven en te genieten van het moment. Zo word ik heel gelukkig als een goede vriend mij onverwacht belt om te vragen hoe het met me gaat. Of als ik met mijn kleinzoon in het bos wandel en hij naar me lacht, terwijl hij een takje van de grond opraapt. Dat zijn echt mijn geluksmomenten.

Balans teruggevonden

Ik denk niet dat ik deze inzinking had kunnen voorkomen. Als ik vrijwilligerswerk was gaan doen, had ik ritme in mijn leven gehouden. Maar ik zie dat in mijn geval toch als vluchtgedrag. Dan had ik nog niet leren omgaan met vrijheid. Een aantal goede vrienden en familie hebben mij geholpen mijn situatie te begrijpen. Bij hen kon ik mijn verhaal kwijt en uithuilen als dat nodig was. Ze luisterden altijd naar mij en lieten me in mijn waarde. Ik ben ook altijd in mezelf blijven geloven en was ervan overtuigd dat alles goed zou komen. Gelukkig kwam het inderdaad goed. Ik heb de balans in mijn leven teruggevonden.