Zorglive

Mathijs Sterk, student HBO Medische Hulpverlening, doet aan wielrennen. In juni bedwong hij de Alpe d’Huez zesmaal. “Ik ben op 9 juni zes keer omhoog gereden voor de mensen die zijn overleden aan kanker of die tegen de ziekte strijden. Voor één dag de pijn voelen die zij elke dag voelen. Voor hen is opgeven geen optie en voor mij dus ook niet.“

Ik fiets sinds 2,5 jaar echt actief. Buiten de normale trainingsritjes wilde ik een uitdaging voor mezelf. Het werd Alpe d’HuZes. Eigenlijk wilde ik in 2009 al meedoen. Na een zoektocht op internet naar een passende uitdaging kwam ik in oktober 2010 terecht bij Alpe d’HuZes en het team Arnhemsmeisjefietst.nl. Ik heb toen gevraagd of ze nog teamleden nodig hadden en ik heb toen aangegeven dat ik graag mee zou willen doen. Van het een kwam het ander en ik was lid van team Arnhemsmeisjefietst.nl.

Virtuele bagagedrager

In het begin was het meer een sportieve uitdaging. Maar naarmate de tijd vordert hoor je veel verhalen op bijeenkomsten die je echt raken. Daar werd gesproken over de ‘virtuele bagagedrager’. Dit is een onzichtbare bagagedrager waar je iemand op meeneemt die voor jou dierbaar is. Voor hem of haar rijdt je de berg op.

Ik had twee mensen op mijn bagagedrager: de vader van een vriend van mij die in januari te horen kreeg dat hij slokdarmkanker heeft, en de man van een vriendin van mijn tante die overleden is aan kanker vorig jaar.

Op de dag zelf heb ik een kaarsje voor ze gebrand. Deze stond in een van de 21 bochten van Alpe d’Huez. Elke keer als ik langs kwam, dacht ik aan ze en dat gaf me veel kracht.

Opgeven is geen optie

Mijn rit op de dag begon om drie uur ’s nachts, samen met mijn huisgenoten heb ik koude pannenkoeken gegeten, brinta gegeten en bidons met energiedrank naar binnen gegoten. Om kwart voor vier zijn we richting de start gegaan. 7 km fietsen door het donker, en toen om kwart voor vijf konden wij starten. Samen met een aantal teamleden ben ik de eerste beklimming omhoog gereden.
Het gevoel dat het gaf, onbeschrijfelijk!

Na 1 uur en 29 minuten kwam ik voor het eerst boven, ik ben toen gelijk weer verder gegaan omdat het nogal koud was boven. Rillend en klappertandend kwam ik weer beneden na een afdaling van ongeveer 20 minuten. Voor de tweede keer naar boven, in 1 uur en 20 minuten.

De indrukken die je onderweg krijgt zijn werkelijk prachtig: mensen die je echt naar boven schreeuwen, mooie uitzichten en stiltes.

‘Harken’

Eenmaal boven aangekomen, wat eten en drinken en vervolgens weer naar beneden voor de derde beklimming. Weer 1 uur en 20 minuten en weer door naar beneden voor beklimming 4. Dit zal een van de zwaarste beklimmingen worden. De benen beginnen moe te worden en je ademhalingssnelheid begint te stijgen, je begint te ‘harken’ zoals we dat in wielertermen noemen.

Ik kom boven en ben werkelijk kapot, maar opgeven is geen optie dus ik daal weer af voor de vijfde beklimming deze gaat weer makkelijker en kom weer in 1 uur en 20 minuten boven.
Dan is het tijd voor de laatste beklimming, de 6e.

Hij is nog zwaarder dan de 4e het gaat niet meer soepel en ik rijd puur op kracht en doorzettingsvermogen door naar boven, ik ben echt heel blij als ik boven kom! 1 uur en 30 minuten. Inmiddels is het zes uur en ik ben de eerste van mijn team die binnen is gekomen, ik moet dus nog een tijdje wachten en heb heel veel tijd om alle indrukken die aan me voorbij komen te bestuderen, zoveel emotie’s…

Het was een prachtige, onvergetelijke dag. Mijn streefbedrag was 2500 euro en ik heb nu bijna 4000 euro. Opgeven is geen optie!

Mathijs Sterk

http://www.arnhemsmeisjefietst.nl/
http://www.youtube.com/watch?v=_O10sWbBfog (een filmpje dat tijdens een trainingsrit in de Achterhoek is gemaakt)