Zorglive

Haar hart ligt nog steeds bij het werk met de cliënten zelf, maar Marianne Lambregts moest kiezen voor een bureaubaan. Nu mag ze toch weer even de wijk in.

Dinsdagochtend kwart over negen. De bel gaat. De 84-jarige mevrouw Vroegrijk uit Rucphen opent de deur. Voor haar staat Marianne Lambregts, een gezicht dat mevrouw Vroegrijk nooit eerder heeft gezien. Marianne werkt bij de thuiszorg en ze komt om mevrouw te wassen en gereed te maken voor de dag. Op zich is daar niets vreemds aan, want meerdere keren per dag komt thuiszorgpersoneel bij mevrouw Vroegrijk over de vloer.

Alleen: Marianne Lambregts werkt normaal op het hoofdkantoor van Thuiszorg West-Brabant (TWB) als hoofd van de afdeling 'instroom', die nieuwe cliënten registreert en naar zorg geleidt. Ze heeft dus een echte bureaubaan en komt daardoor nooit bij cliënten aan huis.

Tegenwoordig althans. Voorheen - tot zeven jaar geleden - was Marianne twintig jaar lang werkzaam 'in de wijk', en eigenlijk heeft dat werk nog steeds haar voorkeur. Ze fietste van cliënt naar cliënt en verrichtte op alle adressen belangrijke en zeer gevarieerde werkzaamheden - insuline spuiten bij diabetespatiënten, steunkousen aandoen, medicijnen klaarleggen, wassen, een kopje koffie zetten, een praatje maken (heel belangrijk voor eenzame ouderen). Gezondheidsproblemen noopten haar echter - met pijn in het hart - te kiezen voor een 'binnenbaan'.

Het leger zorgverleners dat Thuiszorg West-Brabant (TWB) dagelijks uitstuurt, heeft ook recht op vakantie. Huishoudelijke hulpen, verzorgenden, verpleegkundigen. Zij zorgen het hele jaar door voor hulp aan vooral oudere streekgenoten, soms ook aan jongeren, bijvoorbeeld als die een chronische aandoening hebben en thuis verblijven, of als ze herstellend zijn van een zware medische ingreep.

Het is zorg die door moet gaan, ook als een belangrijk deel van het personeel van TWB met vakantie is. Uitzendkrachten zijn niet in voldoende mate te vinden, en als ze er al zouden zijn, dan moeten ze in veel gevallen ook nog eens aan zware kwalificatie-eisen voldoen, want medische hulp of persoonlijke verzorging kun je niet aan ongeschoolde handen overlaten.

Het tekort aan zorgpersoneel is nu al actueel. Huisartsen doen in de vakantieperiode hun deur op slot en laten een collega in stad of dorp waarnemen. In ziekenhuizen blijft het aantal niet-spoedeisende behandelingen beperkt, waardoor patiënten langer op een consult of behandeling moeten wachten.

Maar de zorg aan huis voor de ouder wordende, van zorg afhankelijke patiënt moet doorgaan. Want die oudere heeft vaak geen vakantie, kan er nauwelijks uit om voor zichzelf te zorgen en heeft wel 365 dagen per jaar medicijnen nodig, moet gewassen worden of gecontroleerd.

Terwijl een belangrijk deel van de medewerkers van TWB afreist naar zonnige vakantieoorden, moeten mevrouw Vroegrijk en al die andere honderden cliënten wél verzorgd worden. Daarom heeft TWB een beroep gedaan op personeelsleden die inmiddels een bureaubaan hebben, maar die wel ervaring hebben 'in de wijk'.

Zoals Marianne Lambregts, die de kans met beide handen aangreep toen de leiding een oproep plaatste bij het kantoorpersoneel om bij te springen in vakantietijd. Ze heeft de afgelopen weken 'herhalingscursussen' gevolgd omdat er nieuwe hulpmiddelen zijn voor het toedienen van insuline en voor het afnemen van bloed. Ook op het gebied van wondverzorging is ze bijgeschoold.

Ze is zielsblij dat ze weer dat kan doen, waarvoor ze ooit koos voor de thuiszorg. En het past helemaal in de trend van tegenwoordig, die schreeuwt om méér handen aan de bedden, minder mensen achter het bureau. Die keus zal de komende jaren steeds actueler worden, nu de bevolking vergrijst en er dus steeds meer zorg nodig is. De roep om minder regels en minder managers zal luider worden, zeker omdat het aantal jonge instromers in uitvoerende beroepen voorlopig blijft dalen. Want naast de vergrijzing kennen we ook nog de ontgroening: er zijn steeds minder jongeren.

Moniek Peeters van TWB: "Het inzetten van goed geschoold kantoorpersoneel in de zorg is een zinvolle, creatieve tijdelijke oplossing voor de zomerperiode. Dit staat los van het structureel personeelstekort. Ook uitvoerend personeel heeft zomervakantie verdiend en zo helpen we als collega's onderling elkaar om deze negen weken de zorg door te laten gaan en onze hardwerkende medewerkers hun verdiende vakantie te geven.

We zullen mensen als Marianne Lambregts nog hard nodig hebben, ervaren hulpverleners met het hart op de juiste plaats, die met liefde uitvliegen om het leven van hun cliënten wat extra kleur te geven." Dat dat lukt, beaamt mevrouw Vroegrijk. "Ik zie meestal bekende zusters. Dat is ook gezellig, maar een andere zuster is ook leuk. Praat je weer eens over andere dingen. Dat ze niet alles direct kan vinden in huis, vind ik helemaal niet erg, dat wordt wel opgelost."

Waarop Marianne Lambregts - bezig met het zetten van een lekker bakje koffie - vanuit de keuken roept: "Ik heb toch een Hollandse mond om te vragen wat ik niet weet."

Dit artikel is 8 juli geplaatst op BNDeStem.nl